سهم کودک و نوجوان در »سبد فرهنگی« خانواده چیست؟

در اواخر دهه هفتاد تا اواسط دهه هشتاد بود که تئاتر کودک و نوجوان جان تازه ای گرفت و بستری فراهم شد تا خانواده ها و ارگان های مرتبط (مثل آموزش و پرورش) نمایش را در سید فرهنگی خود لحاظ کنند اما طولی نکشید که با رشد تکنولوژی و گسترش سرگرمی های مدرن، تئاتر کودک و نوجوان “بخش عمده ای از جامعه هدف خود را از دست داد و در ادامه نیز به دلیل نبود سینمای کودک و نوجوان ،انیمیشن های پر زرق و برق خارجی جایگزین نسبتا خوبی در سید فرهنگی خانواده ها شدند، در این بین تلاش های بی وقفه گروه های مستقل و حتی کانون پرورشی فکری کودکان و نوجوانان هم نتوانست آنطور که باید و شاید شرایط و مسیر را به سمت برندسازی در این حوزه سوق دهد، کانون پرورشی فکری کودکان و نوجوانان در دی ماه ۱۳۴۴ به مدیریت لیلی امیرارجمند فعالیتهای خود را آغاز کرد و بعد از انقلاب ۱۳۵۷ در قالب زیر مجموعه وابسته به آموزش و پرورش به فعالیت خود ادامه داد و با ارائه فعالیتهای فرهنگی، هنری با مخاطبان کودک و نوجوان خود ارتباطی نزدیک برقرار کرد، تلاش های کانون منجر به ساخت آثار بسیاری در حوزه نمایش شد اما چیزی که در این روزها حائز اهمیت است عدم تمایل سالن دارها ، تهیه کنندگان و دست اندرکاران حوزه نمایش به اجراهای کودک است (این مورد در قیاس با نمایشهای بزرگسال مد نظر است) چرا که مسیر مارکت نمایش های بزرگسال با ظهور سلبریتی هایی که گاها از جنس تئاتر نبوده و حالا دیگر متاسفانه یا خوشبختانه می شود از آنها به عنوان تضمینی برای فروش در گیشه نیز یاد کرد به سمت دیگری رفت