سالن های خصوصی
سالن های خصوصی راه یابی راهه !؟
در اوایل دهه هشتاد با افزایش فارغ التحصیلان رشته های نمایش (و زیر شاخه هایش) هنرجویان آموزشگاه های بازیگری و به طور کلی افزایش افراد مشتاق در حوزه هنرهای نمایشی به دلیل نبود زیر ساخت های مناسب برای فعالیت گروههای نمایشی ، ایده تاسیس سالن های خصوصی مطرح شد که در آن دوره از نگاه بسیاری از متولیان و صاحب نظران این حوزه، ایده راه گشایی به نظر می آمد با گذشت نزدیک به دو دهه و تاسیس بیش از بیست سالن خصوصی اوضاع نه تنها بهتر نشد بلکه مشکلات جدیدی سر راه گروه های نمایشی قرار گرفت.
بسیاری از سالن های خصوصی که قرار بود فضایی برای ظهور استعدادهای نو باشند به آژانس های معاملات املاک تبدیل شده و رفته رفته وجهه تجارت در آنها پررنگ تر از سایر وجوه شد ، به طوری که بسیاری از گروه های نمایشی بعد از اجراها نه تنها منافع مالی کسب نکردند بلکه هر آنچه داشتند را در طبق اخلاص گذاشته و به سالن دار محترم تقدیم کردند ، در این بین درصد بسیار کمی از سالن های خصوصی هم با گروه های نمایشی سازگاری کردند اما همچنان حضور سلبریتی ها حتی در مبلغ قرارداد این سالن ها با گروه ها دخیل بود به شکلی که حضور سلبریتی مساوی با کف قیمت سالن یا گاها درصدهایی بسیار منصفانه تر از وقت هایی که در کاری سلبریتی وجود ندارد بود.
در پایان باید گفت بحرانی که این روزها در بین بسیاری از بحرانهای دیگر گریبان گیر تئاتر شده سالن های خصوصی است که صرفا برای رسیدن به منابع مالی گسترده تن به قراردادهای عجیب و غریب با افرادی که گاها دانش سواد و ذوق کافی را ندارند می دهند ، بسیاری از کنسرت تئاترهای بی کیفیت که اغلب با وجود چهره های شاخص با شکست گیشه مواجه می شوند نتیجه همین تفکر اشتباه سالن های خصوصی است نمایش هایی که گاها با یک هفته تمرین بسته می شوند و با ضررهای میلیاردی از صحنه خداحافظی می کنند!
میتوانید امتیاز دهید
