


معمولا بازیگرها نقش هایی که مردم خیلی دوست داشته اند را دوست دارند از این جهت من هم سریال «برره» را خیلی دوست داشته ام ولی از نظر خودم یک فیلم سینمایی بازی کرده ام به نام زیر نور ماه به کارگردانی رضا میرکریمی که خودم آن نقش را خیلی دوست دارم.
همیشه دوست داشته ام نقش یک معتاد را بازی کنم که هیچوقت پیش نیامد، حالا اگر عمری باقی باشد شاید یک روزی پیش بیاید.
این سوالتان را نمی دانم چگونه جواب بدهم! (میخندد) شبیه کدام شخصیت کارتونی هستم؟! این را باید دیگران بگویند و من نمی دانم تا حالا به آن فکر هم نکرده ام.
خدا را شکر لحظه باشکوه زیاد داشته ام ولی فکر میکنم تولد اولین نوه ام در سال نود و شش خیلی خوشحال بودم ،وقتی بچه هایم به دنیا آمدند هم همین حس را داشتم ولی تولد نوه ام یکی از بهترین لحظات زندگی ام بوده است.
این را از صمیم قلب میگویم من همیشه در زندگی راضی بوده ام، چه سی سال پیش که اصلا بازیگری نمی کردم و چه بعد از آن، همیشه شاکر خدا و از زندگی راضی بوده ام ، برای من اول داشتن خانواده خوب مهم است که خدا را شکر خداوند نصیبم کرده و بعد روندی که بازیگر شده ام، البته خیلی برای آن زحمت کشیده ام و اینطور نبوده که جلوی دوربین بیایم ،همین که آدمها در خیابان می آیند و میخواهند با من عکس بگیرند راضی هستم.
اگر بازیگر نمی شدم؟ هر چیزی ممکن بود ! چون آدم فنی و دست به آچاری هستم ، فکر می کنم میتوانستم در یک کار فنی هم موفق باشم.
اول برای مردم آرزو میکنم ، هیچ پدری شرمنده خانواده اش نباشد و برای خودم که دو پسر دارم، آرزو میکنم آنها عاقبت به خیر شوند ، جوانتر که بودیم بارها مادرم می گفت : کاش عاقبت به خیر بشوید و من فکر نمی کردم، این آرزو و دعا اینقدره مهم باشد ولی حالا که پا به سن گذاشته ام، تازه فهمیده ام که چه آرزوی بزرگی است. چون هم آدمهایی را دیده ام که عاقبت به خیر نشده اند و هم عاقبت به خیر شده اند، پس کاش همه ما عاقبت به خیر شویم، دوست دارم بچه هایم با کمک خداوند عاقبت به خیر شوند.