شروین حاجی پور | خواننده
برای شروین …
حالا ده سال از آن روزها گذشته و تمام داستانهای سالهای دور برای تو شبیه یک قصه می مانند که گاهی آنقدر محو شده اند که فکر میکنی شاید تنها خیالی بیشتر نبوده اند تو که تازه از تمام کنسرت های همه جای این سرزمین برگشته ای و روی کاناپه فیروزه ای رنگ جلوی تلویزیون لم داده ای چشمانت را می بندی و به گذشته ها فکر میکنی به اینکه کدام لحظه کجا بودی که برای را نوشتی و چه اتفاقی افتاد که آن را خواندی چطور شد که آیا به ادامه آن اتفاق فکر کردی و بعد همه آن روزها در چند ثانیه از زیر پلک هایت رد میشود آن شب ها را برای بار هزار و چندم برای خودت تصویر سازی میکنی و با همان چشمان بسته لبخند می زنی و با این حس خوب به سعادت می رسی…
تلفنت زنگ میزند و دیگر از دیدن شماره های ناشناس دلهره نمی گیری پاسخ می دهی و دعوت میشوی به مراسمی تازه ، جشنی دیگر و یا یک دورهمی به عنوان مهمانی افتخاری تو که در یک دهه گذشته با آن صدای حزن آلود و ترانه های آرام و عاشقانه ات پیوسته روی جلدها و توی چشمها بوده ای تو که کارزار درخواست میلیونی دوستدارانت از رئیس جمهور سابق همچنان نمونه ای جذاب از شکسته شدن یک رای و موفقیت یک حرکت جمعی است حالا آرام تر از همیشه در سی و هفت سالگی ترانه ای تازه می نویسی برای پایان اندوه برای زنده شدن رودخانه ها بازگشت مهاجرها برای توریستهای سیستان و بلوچستان برای کم شدن بیمارستان ها و زیاد شدن کتابخانه ها برای حضور مرد و زن در کنار هم در استادیوم ها همه جا فوتبال بدون دلالی موسیقی بدون مافيا سینمای بدون باج خواهی برای حذف سانسور زندگی بدون استرس تقویم هایی پر از مناسبتهای فرخنده برای میل بیشتر به شادی آبادی برای آزادی برای مردمی که سرخوشی را می شود پیوسته در چشمهایشان دید برای دوستی با همه دنیا برای عزت و احترام به شعور دیگران برای امنیتی که واقعا داریم برای زیباترین کشور خاورمیانه برای ایران
ده سال بعد وقتی این یادداشت که برای تو نوشته ام با هم بخوانیم احتمالا ،شاید ای کاش از ته دل سرخوشانه بخندیم و جای همه آنها که نشد بمانند و نیستند زندگی کنیم.
میتوانید امتیاز دهید
