


گفتگوی «سلبریتی ها» با «صدف فرهودی»
صدف فرهودی، متولد تهران، فارغ التحصیل کارشناسی کامپیوتر، بازیگر تصویر و نمایش، سریالهای مهمان کشی، آقای قاضی، بوقچی، فیلمهای سینمایی کتوم، قتل عمد، تئاتر جاده ریورساید و سریال نمایش خانگی قهوه پدری.
از کودکی! در زندگی ام خیلی پیش می آمد که خودم را جای یک انسان دیگر یا حتی موجودات دیگر تصور کنم و احساساتشان را در آن شرایط خاص تا حد زیادی درک کنم، از سن خیلی کم هر فیلمی می دیدم احساس می کردم چقدر خوب می توانم حس آن کاراکترها را بفهمم و جای آنها بازی کنم.
به تلاش خودم در این زمینه می توانم نمره ده بدهم.
نقش هایی که از باورهای شخصی من در زندگی فاصله داشته باشند، حتی اینکه در زمان و مکان دیگری باشند هم برای من جذاب است، چیزی که باید برای آن جستجو کنم و چالش داشته باشد.
فکر می کنم در هر برهه جواب من به این سوال متفاوت باشد و تا اینجا از زندگی ام که اینطور بوده است، در حال حاضر اگر شهرت همراه با محبوبیت و اعتبار باشد برای من جذاب است.

به نظر من نه فقط ویژگی خوش چهره بودن، بلکه هیچ ویژگی یا مسیر فیکس و مشخصی برای دیده شدن در بازیگری وجود ندارد، هر بازیگر با مسیر متفاوتی که طی می کند و ویژگی های متفاوت خودش ممکن است دیده شود و یک نفر دیگر با همان ویژگی ها ممکن است هیچوقت دیده نشود.
بهترین تجربه من در نه سال بازیگری ام بود، اول از همه به خاطر خودشان که بسیار خوش اخلاق و کاربلد بودند و در مرحله بعد، به خاطر محیط خوش انرژی و آدمهای حرفه ای (هم از نظر کاری و هم از نظر اخلاقی) که در تیمشان بودند.
تا جایی که من میدانم مردم سریال را دوست داشته اند و استقبال کرده اند.
راستش تعداد آرتیست هایی که دوست دارم با آنها کار کنم کم نیست، برای همین اگر بخواهم هر کدام را جداگانه نام ببرم، هم از حوصله خارج می شود و هم اینطوری بعضی عزیزان را از قلم می اندازم و بعدا غبطه می خورم که چرا فرد دیگری را جا انداخته ام!
هم تندیس فجر و هم تندیس حافظ، هم خانه سینما و هم تمام جوایز جهان!
همانطور که در جواب سوالات قبل توضیح دادم، به نظر من در حرفه بازیگری هیچ مسیر قابل پیش بینی و مطمئنی پیش روی ما نیست، ولی اگر معنی سوالتان این است که آیا به توانایی خودم ایمان دارم، باید بگویم بله!
دوستان خوبم، شکوفه حیدریان و هلن نقی لو.