


برادرم، شمس تبریزی، سقراط و افلاطون!
روی صحنه تبدیل به ابر انسان می شوم! سرشار از انرژی، خستگی ناپذیر و همچنین متعهد!
ساناز!
هیچکدام!
یک موضوع روانشناختی.
تئاتر خود زندگی است پس اگر واقعی باشد می تواند در جفت آنها اتفاق بیفتد.
می گویم چشمانتان بد می بیند!
بله؛ ولی از این اجرا به بعد نمی گذارم که جدی گرفته نشود!
نقش مکمل در نمایشی ماندگار.
تئاتر ایران از ترس سانسورها به سمت سطحی نگری رفته است.
دیده شدن، تاثیر گذاشتن و تجربه زندگی کاراکترهایی به غیر از ساناز.
پیشنهادی ندارم!