الهه خادمی | خبرنگار

گفتگوی « سلبریتی ها » با « الهه خادمی »

 آرزو داشتم با « خسرو شکیبایی » همبازی شوم ! 

*اولین بار که جلوی دوربین قرار گرفتید را یادتان می آید؟ چه حسی داشتید؟

بله خوب یادم می آید که هیجان زده و مضطرب بودم، دوربین برای من که از تئاتر شروع کرده بودم موجود ناشناخته و ترسناکی بود.

*چه شد که اصلاً تصمیم گرفتید بازیگر بشوید؟ اتفاق خاصی پشت آن بود؟

از جعبه جادویی تلوزیون و بازی های کودکی شروع شد، در دوره کودکی بچه های کم سن تر را جمع می کردم و برای سرگرم کردنشان نمایشهای بداهه اجرا می کردم، برای من آن زمان حکم بازی های بچه گانه را داشت اما بعدتر که وارد کانون شدم فهمیدم چقدر این کار در سن کم برای من لذت بخش بوده است و زمینه ای شده که بعدتر تئاتر را جدی تر دنبال کنم.

*بازیگرهای مورد علاقه‌ شما چه کسانی هستند که امیدوار هستید یک روز با آنها همبازی شوید؟

آرزو داشتم روزی با «خسرو شکیبایی» عزیز همبازی شوم و در رویاهایم خودم را روبروی «پل نیومن» که اسطوره مورد علاقه من است می دیدم، اما از میان بازیگران ایرانی حال حاضر، هر عزیزی که با اندوخته و تجربه اش در ارتقای سطح بازیگری به من کمک کند، همبازی مورد علاقه ام است.

*اگر فقط ده ثانیه برای معرفی خودتان به یک کارگردان بزرگ وقت داشتید، چه می‌ گفتید؟

این سوال شما من را یاد زمانی انداخت که برای تست به دفتر آقای کیانوش عیاری رفته بودم؛ آن موقع نمی دانستم که بازیگرهای مورد علاقه ایشان چه کسانی هستند؛ از من بازیگرهای مورد علاقه ام را پرسیدند و من کاملا مخالف سلیقه ایشان جواب دادم و بعد فهمیدم که در جلسه معارفه خرابکاری کرده ام، اما خب در نهایت برای کارشان انتخاب شدم، در آن تجربه واقعی از ده ثانیه خودم آنطور استفاده کردم.

*عجیب‌ترین چیزی که یک مخاطب در دنیای مجازی یا حقیقتی به شما گفته چه بوده است؟

بعد از بازی در نقش «غزال» سریال مستوران دایرکتهای عجیب زیاد می گرفتم، آقایی پیغام داده بود: یک عدد غزال وحشی و خونریز در آشپزخانه ام می خواهم!