محمد علی بهمنی | شاعر

*و در جایی گفته‌اید: «شعار که شعر نیست، فردا فراموش می‌شود».

در جای دیگری هم گفته ام: «شعار که نیستم/ شعرم/ تو نخوانی، فرزندت می‌‌خواند». شعار تمام شدنی است، اگر فصل و وصلِ مشابهی نباشد، می‌میرد؛ اما شعر برای زمان‌های مختلف است و شعر خوب اصلا نامیراست.

چه شعری نامیراست؟

شعر نامیرا شعری است که از روی بی‌خودی باشد. ناگهان باشد. زاده‌ اندیشه‌ای پیش‌اندیشی شده نباشد، شعر نتیجه‌ی استنتاج‌‌های شاعر است. 

*یکی از مسائلی که از شاعران پیشین خیلی رویش تاکید داشتند، «عشق» است. اما چون عشق یک مفهوم است؛ به طبع با توجه به زاویه‌ دید هر فرد، می‌‌تواند تعریف جدیدی پیدا کند. شما از چه زاویه‌ای به این مفهوم نگاه می‌کنید؟

همانطوری که گفتی، نه من، نه هیچکس دیگر نمی‌ تواند بگوید «عشق» چیست. من تنها می‌توانم نگاه شخصی‌ و تجربی‌ام را راجع به عشق بگویم و حداکثر شاید بگویم عشق چه «نیست»! از نظر من عشق، مثل «خدا» است. چیزی که همه به آن نیازمند هستیم؛ اما از شناختِ کاملِ کُنهِ آن عاجزیم.

*عشق در توده‌ مردم، بیشتر محدود می‌‌شود به رابطه بین دو جنس مخالف. در شعرهای بسیاری هم می‌بینیم که «عشق» و «عاشقی» بیشتر در همین روابط خلاصه می‌شود. واکنش شما به این موضوع چیست؟

عشق، هدیه‌ شناخت است. عصاره شناخت است. این که ما کسی را یکی دو بار در مکان‌های عمومی دیده باشیم و ادعای عاشقی کنیم بیشتر سوتفاهم است تا عشق. در حد دوست‌ داشتن هم نیست. می‌ توان اسمش را گذاشت «پسند» که البته بسیار مساله‌ مهمی است. 

*امروز موضع شما در برخورد با عشق چطور است؟ زندگی‌تان چقدر با عشق همراه است؟

اگر عشق، حاصل شناخت درست باشد، هر روزی که از خواب بیدار می‌شوید خدا را شکر می‌ کنید، هر روزی که از خواب بیدار می‌شوید به اندازه‌ هیجان سرودن شعری ناب، هیجان‌ زده می‌شوید که عجب همسری و عجب خانواده‌ای. در رابطه‌ من و همسرم هم همینطور بود. همین چیزِ بد؛ یعنی شعر! ما را با هم آشنا کرد. پسند اولیه را در دلمان انداخت و بعدها که به شناخت رسیدیم عاشقانه زندگی کردیم. حاصلش هم شد شش فرزندِ «خوب». خدا را شکر.