خونه آخرین پناهه، واسه …

برای خیابانهایی که شما را یاد یک نفر میاندازند ، همیشه برای هفت صبح دربند و درکه ، کیوسک های روزنامه فروشی شهرک غرب ،  راننده تاکسی های عجول سعادت آباد به هفت تیر ، برای نیمکت های سنگی تئاتر شهر و کافه های شیک ونک تا جمهوری ، نمایشهای دانشجویی ، درختهای سر به هوای ولیعصر ، شلوغی دلنشین بازار تجریش ، برای پیرمردهای کتابفروش خیابان انقلاب ، دست فروشهای خوش ذوق فردوسی تا پارکینگ پروانه، سینماهای شلوغ و سلبریتی های تماشایی روی پرده ملت،  اریکه ، آزادی ،جشنواره های شیک و مهمانهای یکی در میان مشهور ، مانکن های خوش قد و بالای ویترین های کوروش و چارسو ، بوتیک های پونک ، ترافیک نیایش به پاسداران ، گالری گردی های هر جمعه بعد از ظهر، شعر خواندن در ارسباران ، برای استودیوهای شلوغ و خواننده های عشق شهرت ، بیلبوردهای تکراری ، آتلیه های عکاسی و مدلهای عجیب و خوش لباس، اینترنت کم سرعت و دانلود فیلمهای اکران نشده ، قدم زدن با گربه های ایرانشهر ، خط عوض کردنهای آخر شب متروی ،آریا شهر، برای کرج ، سفر به شمال برای فیلمبرداری ، برای آرشیو فیلمها و کتابهایی که کسی بعد از تو سراغشان نمی رود ، ته برگ بلیت آخرین تئاتری که با هم دیده اید. برای پیدا شدن میان جمعیت با صدای زنگ گوشی جمشیدیه ، آنجا که تو همیشه منتظرش بودی،  در زمستانی که برای اولین بار دیدی اش و به دلت نشست ، کوچه های فرحزاد برای پاییز ده سال پیش که هر روز باران می بارید ، برای زمانی که خواننده محبوب مشترکمان از جدایی می خواند ، کاش می شد؛ برگردیم قدیما.