اینجا بهترین چیزی که میتوانست حال مرا توصیف کند همان ایموجی زردی ست که از تعجب دهانش باز مانده ؛ تازه دود هم از سر و بینیش بیرون زده و آن قسمت بالایی سرش بنفش شده! این چه سوالیه آخه! عزیزم جدیده؟ خیلی مشتاقم که در جواب این نامه بنویسی که چه اهمیتی داره جدید باشه؟ و اینکه اصلا تو چه جذابیت مزیت و ارزشی توی این جدید بودن میبینی؟ حتمن به تشریح و تفصیل برام بنویس. یاد ایام میافتم…. زمانی که تعطیلاتی میشد و من کیفور و سرحال، میومدم با کلی هله هوله که با مادرت بشینیم و فیلم ببینیم، دقیقن سوال مادرت هم همین بود، هر بار و در زمان مشخص، بلا استثنا همین رو می پرسید؛ جدیده؟! انگار اراده و عزمی مافوق بشری داشت که درست و مرتب، دقیقا پیش از اکران خصوصی هر فیلم میپرسید . من هم که آن وقتها اینقدر غرغرو نبودم ، یا اصلا برایم مهم نبود ، طرز فکر کسی ،  حتا خودم ! فقط پیش خودم حرص میخوردم که ای داد بیداد ! همسر بنده رو باش!
مهم ترین فاکتور برخورد اولیه ! با هنر جدید بودنشه، اینجا! یعنی فاتحه…. یعنی اصلا چرا پس اسمش رو میذاریم هنر؟ اینکه اصلا چرا این نسل ، این قشر این فوج… فقط دنبال چیزهای جدید هستند، خیلی جالبه . چرا واقعا؟ منم میتونم دلایلی بیارم و حدسهایی بزنم و دیتاهایی مطرح کنم ولی خب…. دوست دارم از تو به عنوان ذهن خلاقی که سراغ دارم بشنوم و یاد بگیرم.

نکته ی پایانی که به نظرم باید خدمت فرزند عزیز و برومند و مایه افتخارم عرض کنم ، اینه که….. توجهت رو جلب کنم باز هم به عصری و زمان و جامعه ای که توش زندگی میکنیم . به این فرهنگها و ضد فرهنگها که لابد خودت بهتر میدونی و من بارها شاهد این بودم که تو از کودکی ، اصول اخلاقی خاص خودت رو داشتی . نکته اینجاست که اکثریت والدین دچار این سوتفاهم بزرگ میشوند که الگوی فرزندان خود هستند ، حال اینکه این مسأله ، در این جامعه کاملا برعکس میتواند نمود پیدا کند. یعنی فرزندان میتوانند در بسیاری از مسائل الگوهای کلیشه ای و رفتارهای بدیهی از پیش تعیین شده ی والدین را تحت شعاع ، تاثیر و حتی کنترل قرار دهند. والدین خوب است با پذیرش این فرض قریب به یقین ، در جایگاه مبارزه با این موضوع برنیایند و در جایگاه درست خود ، حتی اگر ایده ی بهتری ندارند، گاهی آن رفتارها و برخوردها را تقلید کنند. شاید به این شکل بتوان این شانس بزرگ را زندگی کرد که جهان بینی والدین با این نگرش و رویه ، دستخوش بازنگری و به نوعی بروزرسانی شود و این به خودی خود یعنی گسترش زیستی ما انسانها  ، که میتواند فی النفسه ارزشمند باشد؛ یعنی روند معکوس خرفت شدن و دگماتیسم که هر کسی را با هر سطح دانش و شعوری تهدید میکند. پس ای فرزند من ! تو الگوی من و مادرت باش…. مثل هنوز و همیشه.