امیر کربلایی زاده | بازیگر نمایش
امیر کربلایی زاده بازیگر نمایش اتاق رختکن شماره ۱۶ در گفتگو با «سلبریتی ها»
به آینده «تئاتر» خوشبین هستم
در نمایش اتاق رختکن شماره ۱۶ شما تنها بازیگر روی صحنه هستید. در نبود بازیگر مقابل با چه چیزی دیالوگ برقرار میکنید؟ تماشاگر ذهن یا…..
از آنجایی که در این نمایش تماشاگر یکی دوبار از اتفاقاتی که پیش بینی نمی کند غافلگیر می شود پس این خودش یک تعلیق است که آیا دارد با تماشاگر صحبت می کند یا با ذهن خودش
به نظر شما خنده در این نمایش از کجا می آید؟از پوچی از امید، از درماندگی انسان یا همذات پنداری و شرایطی که مردم این روزها در مواجه با آن هستند؟
اساسا خنده بر اثر پارادوکس تفاوت تضاد نبودن یک چیز سر جای خودش هماهنگ نبودن غلو شدن یا در حقیقت تنظیم غیر عادی دو چیز کاملا هماهنگ کنار همدیگر شکل می گیرد. اینها بخش مختلف علت های خندیدن هستند و در کنار آن موارد دیگر اما در این نمایش همان موردی که شما گفته اید و بیشتر همذات پنداری با اتفاق هایی که به طور طبیعی ممکن است. برای خود تماشاگر هم بیفتد باعث خنده تماشاگر می شود.
چقدر از خود واقعی تان را در این کاراکتر پنهان کرده اید و چقدر را آشکار؟
چون من متولد پنجاه و هشت هستم خیلی جاها درد خسرو را می فهمم و احساس دیده نشدن را درک می کنم چون در شرایط کاری هم خیلی برای من اتفاق افتاده که زحمات زیادی کشیده ام ولی کارم آنطور که باید و شاید دیده نشده است. چه حالا در جشنواره های مختلف چه در انتخاب آثار چه در انتخاب شدن و چه در محصول نهایی اثر برای تماشاگر
چطور از کلیشه های معمول کمدی فاصله گرفته اید و به زبان شخصی خودتان رسیده اید؟
من در نمایش رختکن شماره شانزده سعی کرده ام با صداقت با تماشاگر روبرو شوم چون فکر می کنم اصل صداقت باعث باور می شود. فکر میکنم اگر ما دنبال پیچش های عجیب غریب برای تماشاگر نباشیم و سعی کنیم تماشاگر آرام آرام و لحظه به لحظه به دنیای نمایش ما نزدیک شود کار اصلی را انجام داده ایم و آن اتصال بین مخاطب و اثر به وجود می آید و لذت می برد.
در شرایط امروز تئاتر ایران اجرای یک نمایش تک نفره چقدر انتخاب هنری است و چقدر ناشی از محدودیتهای مالی و اجرایی؟
در انتخاب نمایش تک نفره بحث مالی و تجاری در میان نبوده است. اساسا من وقتی میخواهم خودم تئاتری را کار کنم به حال دلم فکر میکنم به نیاز خودم و آنچه روح من را تغذیه می کند. تئاتر درست و درمان تئاتری است که حال من را خوب میکند و در نمایش رختکن شماره شانزده هم تلاش من این بوده که همین اتفاق بیفتد. اگر آن ایده ای که داشته ام نیاز به بازیگران بیشتری می داشت حتما این کار را می کردم.
در روزگاری که شبکه های اجتماعی در لحظه خنده تولید میکنند تئاتر کمدی چطور می تواند «تأثیر ماندگار» بگذارد؟
آنچه که ما در تئاتر حرفه ای و در تئاتر کمدی دنبال آن هستیم خنده همراه اندیشه است. یعنی هدف صرفا به وجود آوردن خنده نیست. بخصوص در سبک کمدی تراژدی ما دنبال این هستیم که زخم ها را با یک لبخند باز کنیم و دنبال این هستیم که راجع به فریادها با قهقهه حرف بزنیم که این کار هر کسی نیست.
به نظر شما چرا تئاتر در ایران هنوز کالایی فرعی تلقی میشود و نه ضرورتی فرهنگی؟
این کاملا به سیستم مدیریت آن بر می گردد. هنوز مسئولان و مدیران ما تئاتر را به عنوان یک هنر جریان ساز در کشور نمی بینند چون خیلی از کسانی که مسئول هستند در عمرشان یک بار هم تئاتر ندیده اند. من همیشه به بچه های خودم می گویم که ممکن است این سوال برای شما پیش بیاید که چرا به سینما می گویند صنعت سینما و به تئاتر می گویند هنر تئاتر چون در سینما اگر دوربین فیلمبرداری را حذف کنیم هیچ سینمایی نخواهیم داشت اما در تئاتر اگر بازیگر را حذف کنیم هیچ تئاتری نخواهیم داشت. بنابراین تئاتر بر اساس انسان تعریف می شود و سینما بر اساس وسیله پس هنری که بر اساس انسان تعریف می شود باید جایگاهی انسانی داشته باشد که متاسفانه مسئولین ما هنوز نتوانسته اند یک ساز و کار درست. با درایت و با امنیت حرفه ای برای این هنر به وجود بیاورند.
و آینده تئاتر را چطور می بینید؟
اساسا به اجرای تئاتر در آینده دنیا خیلی خوشبین هستم. من معتقد هستم تا چند سال آینده سالن های تئاتر و سالن های کنسرت اجرای زنده مملو از جمعیت می شود. به خاطر اینکه بشر تا انتهای فضای مجازی و هوش مصنوعی را می رود و روزی می رسد که یک چیز زنده می خواهد. دوست دارد از نزدیک با بازیگرها نفس به نفس شود و اینجاست که ارزش هنر تئاتر بعد از اینهمه سال از قبل از میلاد مسیح تا به امروز و با وجود تکنولوژی نه تنها تغییر نکرده بلکه به عنای آن اضافه شده است.
میتوانید امتیاز دهید
